HOME Community Fossiel.net
Facebook Fossiel.net In English Please In het Nederlands

Mededeling

Kom naar onze PaleoTime-BE internationale fossielenbeurs in Wijgmaal (BE), op 11 november 2018!

Bouw mee aan Fossiel.net!
Hoe kan ik helpen?

Sticky Forum

Informatieve Posts

>> Alle informatieve posts

Nieuwste fossiel uit het Determinatiesysteem

Geo Agenda

>> Meer Agenda items

Georockhop
Gripzakjes 100 stuks 08 x 12 cm
1.75 EUR



Fossielen Algemeen


Fossieltrip Yorkshire coast 2018


Pagina: 1 2 3

Elbert   29-03-2018 om 19:21

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337



Hallo, morgenmiddag zit ik, als het goed is, weer op de ferry naar Newcastle om zaterdagmorgen vanuit laatstgenoemde plaats door te reizen naar Port Mulgrave aan de Yorkshire coast.
Ik ben voornemens om ook deze keer weer verslag te doen.
De weersverwachting is vreselijk; storm, regen en sneeuw; wel een groot tij met de wind van zee, dus ik vermoed dat het afzien zal worden, maar wel met een flinke kans op mooie resultaten.
En hopelijk zonder technische hikups, dan zien jullie de verslagen weer komen.
Tot spoedig!

groeten, Bert

____________________________
Elbert

 
franky   29-03-2018 om 19:36

franky
Senior Lid
Lid sinds: 25-06-2007
Berichten: 511

Mooi man, slecht weer betekend meestal goede vondsten.
Succes en ik kijk weer uit naar het verslag.

____________________________
groeten van de brabantse bende

 
Everhardus   29-03-2018 om 19:38

Everhardus
Senior Lid
Lid sinds: 28-09-2007
Berichten: 1245

Goede reis Bert en goede vondsten gewenst, kan bijna niet fout gaan !

 
sjaak   29-03-2018 om 19:39

sjaak
Senior Lid
Lid sinds: 28-03-2006
Berichten: 5172

sterkte, succes en veel plezier, zou zelf ook weer eens willen zoeken in de UK

____________________________
Groet,

Niels

 
kalootklooier   29-03-2018 om 21:35

kalootklooier
Senior Lid
Lid sinds: 03-02-2006
Berichten: 472

Hoi Bert,

Veel succes en doe ze de groeten, In het speciaal, Dave, Malcolm, Ian, Mike, Justin en Rick. Ik zal je komst melden bij de Yorkshire fossil hunters.

Groeten Walter


____________________________
Als je doet wat je deed krijg je wat je kreeg. A. Einstein

 
Optimo   29-03-2018 om 22:32

Optimo
Senior Lid
Lid sinds: 21-04-2012
Berichten: 2156

goede reis en sucses,misschien een apje naar de weergoden
altijd weer een mooie ervaring om je belevenissen te volgen en te lezen,ik ,en ik denk ,vele met mij kijken er weer naar uit!

gr

Huug

[Bewerkt door Optimo op 29-03-2018 om 22:34 NL]

 
strandjutters   29-03-2018 om 22:56

strandjutters
Senior Lid
Lid sinds: 06-12-2010
Berichten: 11087

Jub,ik kijk er naar uit.


GR

____________________________
strandjutters

 
Elbert   01-04-2018 om 14:12

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337

















Hallo, na een overigens tamelijk gebeurtenisloze oversteek van de Noordzee en ondanks al die jonge landgenoten aan boord die me, met asociaal lawaai en hun belabberde muziek van verbale diarhee teksten omgeven door een flinterdun syntysizer geluid, de halve nacht wakker hielden, ben ik toch in goede orde in een uitermate winderig en grijs Newcastle gearriveerd, waar de aanwezige douanebeambten, diep weggedoken in hun uniformjassen, kragen en sjalen, niet eens wensten te weten wat ik kwam doen en me met een half lauwe armzwaai lieten weten dat ik welkom was en dus door mocht rijden.
Op naar de motorway!
Net aan anderhalf uur later beland in Port Mulgrave, waar het zowaar niet meer regende, en nog eens een half uur later kon ik, inmiddels op het strand,de hand drukken van Richard Maddra, een vervente ammonietenverzamelaar waar ik al sinds jaren mee mail en info uitwissel.
Al meerdere keren hadden we afgesproken en elke keer kwam er iets tussen, zoniet nu.
We zouden kijken of het mysteriefossiel van mijn vorige Yorkshire trip te vinden zou zijn, maar ook dit keer mogelijk bedolven met zand en modder en/of blaaswier.
Vanwege een windgedreven opkomend springtij moesten we vlot maken dat we daar wegkwamen en zijn we bij de slip en de slump gaan kijken wat daar nog te vinden was.
Onderweg er naar toe vond ik nog iets dat verdacht veel op een teutoidrest lijkt(1), compleet met inktzak.
De slip en de slump vielen niet tegen, aanvankelijk af en toe een nodule en naar mate we verder kwamen werd de spoeling steeds dikker en begonnen we steeds meer en beter materiaal op te rapen.
Zowel de slip als de slump zijn nog in beweging, maar het gaat langzaam.
Het eerste noduletje wat goed opende bleek een Zugodactylites cf. braunianus(2) te bevatten, uitstekend begin dus!
Ook troffen we op het strand een familie die ik twee jaar terug nog geholpen had met tips en determinatie van een gebeten Phylloceras en die familie was, inmiddels flink fossielverslaafd, aan het trachten om de prille verzameling wat uitbreiding te geven.
Iets dat lekker lukte, we gaan ze vaker treffen deze week...
Omdat het water snel en heftig steeg(3), zijn we niet te lang meer gebleven en langs de touwen van het door regenwater verzadigde modderpad behoedzaam naar boven geklauterd, waarbij mijn wandelstaf zeer te pas kwam wat mede maakte dat ik niet eens heel diep hoefde gaan om de 90 meter hoge klif te beklimmen.
De familie net achter ons(4)
Daarna omgekleed koers gezet naar Whitby, waar het nog drukker was dan ik al vreesde en we ruim een half uur doende waren om een parkeerplaatsje te bemachtigen.
Uiteindelijk aangekomen bij Natural wonders, daar wat fossielen voor Richard opgehaald en met eigenaar Byron de nodige fossilgossip uitgewisseld.
Onderweg terug nog wat fotoos geschoten van de combinatie ruwe zee en groot tij(5 + 6); dat wordt weer bingo morgenochtend!
Terug in Port Mulgrave de spullen uit de auto gehaald, vondsten uitgezocht en opgeruimd(6+7), eten gemaakt en al etende de nodige nieuwtjes uitgewisseld.
Al na het eerste belgische biertje voelden we beiden de vermoeidheid van de lange dag en is Richard vroeg te bed gegaan en zit ik nog dit verhaal te typen, dat ik pas morgenavond kan plaatsen vanwege de inmiddels onvermijdelijk lijkende internetperikelen...
Morgenochtend doen we ook weer de slip en de slump, daarna poging 2 van het vinden van het mysteriefossiel.
Voor nu welterusten en tot dan,

groeten, Bert

[Bewerkt door Elbert op 01-04-2018 om 18:48 NL]

____________________________
Elbert

 
Spongebob   01-04-2018 om 15:09

Spongebob
Senior Lid
Fotobeheerder
Lid sinds: 22-12-2007
Berichten: 3460

Spannend verhaal Bert.
Volgens mij zat een collega van mij met zijn zoon ook op die boot naar Newcastle (voor het bezoek aan een voetbalwedstrijd). Ben benieuwd naar je/jullie verdere avonturen.

____________________________
Time fades away (Neil Young)

 
Elbert   01-04-2018 om 18:12

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337





























2e dag, zondag 1 april.
Hallo, vandaag begon vroeg; heeel vroeg: om 5.15u. om precies te zijn ging de wekker en maakte ik een aanvang met de voorbereidingen voor het plan van vandaag; eerst de slip&slump en daarna poging 2 om het mysterie fossiel te vinden.
De weersverwachting was matig; in de morgen ijzel, regen en korrelhagel, noordoostenwind kracht 5 afnemend en draaiend naar oostzuidoost.
2e helft van de middag droog.
De regen heeft beide paden naar beneden veranderd in modderbaden met genoeg glijmogelijkheden voor een heel waterpark.
Omdat het gebaande(nieuwe) pad is voorzien van treden op de steilste stukken, met ladders op het eerste, nagenoeg verticale, deel, hebben we voor dit pad gekozen, als je hier valt glij je niet meteen de rest van de 60 meter omlaag, hooguit een enkele meter.
In goede orde beneden aangeland waren we no 2 en 3 op het strand; een van de locals zat een tweetal minuten vooruit.
Zelfde beeld als gister; aanvankelijk weinig vondsten, maar eenmaal de slump (1)overgeklommen werd het snel beter en begonnen we beiden leuk materiaal op te rapen al was het moeilijk lopen op het strand omdat er een flinke hoeveelheid kleine stukken schalie met daartussen nodulen terug het strand waren op gespoeld door het schitterende hoge tij van gisteravond.
De slump is in omvang toegenomen; met name het gedeelte boven de hoogwaterlijn en daar nog weer achter is flink groter geworden(5,6,7) en het is mij wel duidelijk dat het hier nog jaren goed toeven zal blijven, als je interesse voor ammonieten hebt.
Omdat het water nog flink hoog was en ik geen zin had in golfverstoppertje en een nat pak, ben ik, door de korrelhagel, verder gelopen naar mijn favoriete hoekje(2) van dit strand, een plaats waar doorlopend materiaal naar beneden rolt en ik al veel mooie zaken heb opgeraapt.
Op weg er naar toe viel mijn oog op een jetrocknodule, die het strand opgespoeld moet zijn, want we zitten hier aan de hoogwaterlijn boven de jetrock.
Aan de rand ervan was nog net een kiel zichtbaar(3) van een Harpoceras cf. exaratum; een species waar ik nog steeds geen goed exemplaar van heb gevonden; wellicht nu wel!
Aangekomen in mijn hoekje trof ik al vlot een naturel geprepareerde Hildoceras lusitanicum van een tiental centimeters doorsnee, enkele goede dacs en wat belemnieten, die laatse heb ik voor Ibe gefotografeerd. (4+14)
Terug naar de slump(2), waar Richard duidelijk maakte dat hij me zeer benijdde vanwege de exaratum, hij heeft er nadrukkelijk naar gezocht, maar er nog geen gevonden.
Inmiddels had een andere bekende zich ook al weer gemeld; max had ernstige twijfels over het gewicht van de al gevonden nodulen en gebaarde subtiel dat ik me diende te gedragen.
Dus hielden we slump en slip voor gezien, kon ik de tas met nodulen zo lang stallen bij een local die koffie aan het maken was in zijn strandhuisje, en zetten we koers naar Brackenberry wyke, waar ik de vindplaats van het mysteriefossiel van dichtbij wilde inspecteren, nog steeds in de veronderstelling dat het toch niet zo moeilijk kon zijn om dat ding terug te vinden.
Onderweg er naar toe een mooi belemnietenkerkhof gefotografeerd( 8 )en eenmaal aangekomen op de mysterie stek zonk de moed me direct in de schoenen; het hele abrasievlak bedekt met een dikke laag blaaswier...
En natuurlijk hebben we gezocht, maar niet gevonden, zou ook te mooi geweest zijn...
Ondanks deze teleurstelling zijn we verder gewandeld, hebben de schitterende ontsluiting die Brackenberry wyke is, bewonderd en vond ik zowaar een redelijke Amaltheus of eigenlijk Amauroceras, zeker geen alledaagse vondst.
Omdat ik al een beter exemplaar heb, het ding aan Richard geschonken, die er verguld mee is.
Omdat ik wist dat er, wat verderop, bij de overgang van Brackenberry wyke naar Jet wyke regelmatig goede vondsten gedaan worden van Grey shale ammonieten, zaken die Richard heel graag wil vinden, zijn we doorgelopen terwijl Richard me vertelde dat hij nog liever een mooie Pleuroceras wilde vinden, waarop ik zijn verwachtingen maar wat getemperd heb; de kans om die te vinden is nu eenmaal niet zo groot.
Eenmaal in Jet wyke, (wyke= baai) vond ik inderdaad vlot achter elkaar een D. semicelatum(9) en een D. tenuicostatum(10), maar bij Richard bleef het stil en geneerde ik me enigzins voor mijn succes.
Wat niet nodig bleek; een juichkreet van de, anders zo ingetogen, Yorkshire man maakte me duidelijk dat er iets leuks gebeurd was; jawel! Richard toonde me een flinke nodule waar, aan de rand, nog net, maar heel duidelijk, de kiel van een grote Pleuroceras zichtbaar is(12) en de vorm van de nodule is zodanig(11) dat er wel bijna zeker een schitterend compleet exemplaar uit te voorschijn zal komen.
Of ik de knol wat kleiner wilde maken...nee Richard, deze moet je in zijn geheel meenemen om er zeker van te zijn dat je dit mooie exemplaar ook daadwerkelijk aan de collectie kunt toevoegen en gelukkig zag Richard in dat het idd beter was om voor zeker te gaan en het hele ding mee te sjouwen.
Ik heb ooit wel, eind jaren tachtig, de vergissing begaan om een steen met een grote Pleuroceras kleiner te willen maken,op het strand, en van die stommiteit heb ik nog immer spijt.
Beiden tevreden met wat we gevonden hadden, zetten we de terugtocht in tot ik, naast een groot stuk zandsteen, in een poeltje, onder water een nodule herkende en nadat ik die eenmaal uit het water had gevist, bleek het een canonball te zijn en toen ik die open klopte kwam er een mooie Eleganticeras(14) tevoorschijn. Bonus!
Mooi besluit van de dag; het water was al weer aan het opkomen en inmiddels was het droog en aangenaam weer geworden, hebben we mijn tas met knollen opgehaald en Richard bood sympatiek aan dat we die samen konden dragen voor als we weer naar boven klommen.
Eenmaal begonnen aan het gladde traject, begon mijn rechterbeen spontaan voor zichzelf, gleed weg, ik maakte een flinke smak in de bagger, op mijn andere knie, gelukkig viel de schade wel mee en konden we even later onze weg vervolgen.
Terug boven, de ergste bagger afgespoeld en droge kleren aan, afscheid genomen van Richard, die een heel prettige zoekmaat is gebleken en met wie ik nog wel vaker op pad wil.
Hij moet nu nog naar Bradford terug en de weersverwachting geeft voor daar zware sneeuwval, dus wilde hij, begrijpelijk, voordat die ellende start, weer veilig thuis zijn.
Daarna mijn vermoeide en pijnlijke lijf in een gloeiend heet bad laten zakken om de spieren in staat te stellen zich te herstellen nog voor de volgende zoektocht morgen; Kettleness van west naar oost met veel regen in de weersvoorspelling...tot morgen,

groeten, Bert

[Bewerkt door Elbert op 01-04-2018 om 18:38 NL]

____________________________
Elbert

 
strandjutters   01-04-2018 om 19:31

strandjutters
Senior Lid
Lid sinds: 06-12-2010
Berichten: 11087

Prachtig Elbert


GR

____________________________
strandjutters

 
Panoramix   01-04-2018 om 23:03

Panoramix
Junior Lid
Lid sinds: 27-10-2011
Berichten: 35

Inderdaad weer een indrukwekkend verhaal Elbert, krijg meteen de zoek kriebels.
Kettleness, via “het touw” naar het strand, of lopend vanaf Runswick Bay ? Succes.


____________________________
Life is too short to remain unnoticed
(Salvador Dali)

 
Everhardus   01-04-2018 om 00:50

Everhardus
Senior Lid
Lid sinds: 28-09-2007
Berichten: 1245

Prachtig verslag weer Bert, ik zit er weer helemaal in. Idioot goede vondsten in 2 dagen...

 
sjaak   02-04-2018 om 08:08

sjaak
Senior Lid
Lid sinds: 28-03-2006
Berichten: 5172

Leuk om te lezen en te zien!

____________________________
Groet,

Niels

 
Frederik   02-04-2018 om 11:33

Frederik
Beheerder
Fotobeheerder
Lid sinds: 28-09-2003
Berichten: 8599

Prachtig verslag alweer!

____________________________
Try to learn something about everything and everything about something (TH Huxley)

 
Elbert   02-04-2018 om 16:01

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337













3 dag, maandag 2 april.
Hallo, na nog eens de meest recente weersvoorspelling te hebben geraadpleegd; torrential rain and/or snow, strong blustery easterly wind; force 7-8, temperature 3 C, feeling like -4, maakte ik me een voorstelling van hoe het pad van de touwafdaling bij Kettleness er aan toe zou zijn en dit alles deed me besluiten om het plan te wijzigen; het is de beruchte 3e zoekdag, de wind zou ik de hele dag op mijn handen hebben en het pad naar de tunnel zou er ook niet best aan toe zijn...een beetje adrenaline is altijd welkom, maar ik ben niet suicidaal...
Dus besloten om er een wat meer relaxte dag van te maken en gewoon hier in Port naar beneden te gaan; enigzins afgeschermd van de wind en als het toch niet te doen zou zijn, ben ik zo weer terug boven bij de kachel.
Om zeven uur de deur uit en nog voor ik echt aan de afdaling begonnen was, gleed ik al onderuit; het is echt een grote modderwereld hier...
Toen ik tegen half acht het strand op ging(5), vertelde een set voetsporen me dat ik de 2e op het strand was die morgen en vroeg me af wie er verder nog gek genoeg was om nu te gaan zoeken.
De beschutting van de wind op het strand viel nogal tegen en met de gestaag vallende ijsregen was nog kouder dan verwacht!
Net voor de slip begon ik de eerste goede knollen te vinden en vond er 3 op een kwart vierkante meter; heel bemoedigend.
Net na de slip kwam een dik ingepakte vreemdeling met een tas me tegemoet en toen hij de sjaal van voor zijn gezicht weghaalde, bleek het Malcolm(1) te zijn en het was een hartelijk weerzien.
Omdat we beiden liefst eerst wilden gaan zoeken, afgesproken dat we na deze sessie boven koffie gingen drinken en verder bij zouden kletsen, dus bepaalde ik mijn aandacht weer op het strand.
Het laatste hoge tij heeft een hoop gruis en zeewier op het strand afgezet, dus was het zoeken eenvoudig, maar het vinden minder.
Daarom doorgelopen naar mijn favoriete hoekje(4), onderweg zag ik een forse instorting van de klif waar ik gelukkig op ruime afstand langs liep en hield mezelf voor niet te lang in het hoekje te dralen, want er valt nergens meer gesteente omlaag dan juist daar.
En in dit weer; dikke gele waterstromen kwamen op diverse punten van de klif vallen(2+3) en woeien ook gedeeltelijk weer terug naar boven, tegen de klif op...
Aangekomen in het hoekje was ook daar zojuist een flinke hoeveelheid Alum shale omlaag gekomen en ik vulde in korte tijd een tas met goed materiaal, bijna allemaal Dacs, een enkele Hildoceras.
Inmiddels was mijn regenbroek door het geklauter een eind omlaag gezakt en daarom maakte ik dat ik zo vlot mogelijk uit het hoekje wegkwam; daar wil je echt niet gehinderd worden in de capaciteit om heel snel de verdwijntruc te kunnen doen.
Plekje gezocht waar ik zoveel mogelijk uit de wind was om mijn kleren weer in orde te maken, lag precies daar zo maar nog een flinke ammoniet op me te wachten.
Omdat ik het toch wel flink koud begon te krijgen en ik max zijn wenkbrauwen al weer afkeurend zag optrekken, besloten dat het zo wel weer welletjes was, daarom ben ik Malcolm gaan opzoeken die nu beslist een verkleumde indruk maakte en gaarne de uitnodiging aanvaardde om nu een bakkie te gaan doen.
De rugzakken geordend, koppies diep in de kraag van de jas en de kapuchonnen zo strak mogelijk aangesnoerd, zijn we het nieuwe pad op geklommen; het touw is nu geen optie.
De koude, vlagerige wind deed zijn uiterste best om ons van de sokken te blazen en meermalen moest ik mezelf met mijn staf overeind houden om niet van het pad geblazen te worden en bedacht me dat het een heel goed besluit was geweest om niet in mijn eentje naar Kettleness te gaan, daar zou ik nog meer aan de wind blootgesteld zijn geweest.
We kwamen, zonder kleerscheuren, boven en niet veel later zaten we met een mok koffie op te warmen in the Applehouse, mijn tijdelijk onderkomen hier.
Uitgebreid bijgekletst en voor komende vrijdag afgesproken om samen met Malcolm en zijn zoon een dag op zoektocht te gaan. Halen we, net als vorige keer, fish&chips op de terugweg.
Nu nog even de vangst van vandaag(6) opbergen, ga ik straks een tukkie doen.
Morgen alsnog Kettleness, tot dan,

groeten, Bert.


____________________________
Elbert

 
Jurassic Lars   02-04-2018 om 16:47

Jurassic Lars
Senior Lid
Lid sinds: 17-01-2012
Berichten: 427

Mooi verslag tot nu toe!
Gr
Lars

____________________________
MOSASAURUS LARS:
De preparatie van dit monster is nu
te zien in het Natuurhistorisch
museum Maastricht!!!

 
Hidde   03-04-2018 om 20:12

Hidde
Senior Lid
Lid sinds: 06-02-2016
Berichten: 361

Geweldig leuke blog om te volgen!
Ik lees uw verslagen altijd met erg veel plezier. Erg leuk hoe u het gevoel weet op te wekken dat de lezer er een beetje bij is.
Moet bekennen dat ik alweer op het volgende bericht zit te wachten.

Hidde

 
Optimo   03-04-2018 om 21:24

Optimo
Senior Lid
Lid sinds: 21-04-2012
Berichten: 2156

quote:
Hidde schreef:
Geweldig leuke blog om te volgen!
Ik lees uw verslagen altijd met erg veel plezier. Erg leuk hoe u het gevoel weet op te wekken dat de lezer er een beetje bij is.
Moet bekennen dat ik alweer op het volgende bericht zit te wachten.

Hidde

Dat onderschrijf ik volledig

Gr

Huug

 
Elbert   04-04-2018 om 08:34

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337

Hallo, dank jullie wel voor de enthousiaste reacties!
Het verslag van dinsdag kan ik pas vanavond maken; ik was gisteren zo volkomen verwoest na weer eens een lange en avontuurlijke dag (met prachtige resultaten).
Ik ben na het eten al om 20.00u. in bed gekropen voor even een tukkie, maar ben vanmorgen pas weer bij kennis gekomen...
Tot vanavond,

groeten, Bert

____________________________
Elbert

 
Elbert   04-04-2018 om 16:07

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337





4e dag, dinsdag 3 april,

Hallo, met een lijst van zaken die ik er wilde doen: - in situ zoeken - dan omlaag bij het touw- Hawskerense bed zoeken bij K`ness west - kijken of ik het 2e exemplaar van het mysteriefossiel kan vinden - Hawskerense level zoeken bij K`ness oost en mijn rugzak volladen bij de Toarciaan slip en tussendoor alle goede fossielen oprapen die ik tegenkom en tenslotte weer terug door de oude spoorwegtunnel. Flinke lijst dus!
De weersverwachting was redelijk: wisselend bewolkt met af en toe een bui, matige tot krachtige wind uit zuid oost tot zuid zuidoost.
Afgedaald via het pad dat naar de groeve leid en wat verder weer terug geklommen naar het nivo van bed 53-55, waar met name dat laatstgenoemde bed heel rijk is aan goede nodulen met ammonieten.
Het is een heel kleine ontsluiting; hooguit een paar meter horizontaal, maar toch kwamen er vlot een 7 tal knollen in beeld die ik kon bergen; 6 dacs en 1 Hildoceras van ca. 20 cm.
Al doende zag ik een tweetal fossielenzoekers onder me langs lopen en omdat ik hen niet in gevaar wilde brengen met vallend gesteente, heb ik het voor gezien gehouden en ben ik weer afgedaald en heb de oogst in een groen gekleurde zak tussen het hoge gras verborgen met het voornemen om die weer op te pikken als ik terug boven aan kom na het rondje Kettleness voltooid te hebben.
Daarna richting het touw en de afdaling was pittig door alle nattigheid en (dus)gladdigheid.
Heel beneden geraakt, waar de fossilhunters die me net gepasseerd waren de eerste vonsten aan het openkloppen waren. Even kennis gemaakt en omdat ik links ging en zij rechts, ze goede vondsten gewenst.
Toen ik even later een knol wilde open kloppen, kwam ik er achter dat ik een stomme fout gemaakt had; door mijn geologenhamer in het appartement te hebben laten liggen...
Wel een vuistje met bijhorende beitels bij; niet helemaal ongewapend dus, maar toch baalde ik ervan.
Het is de vermoeidheid die maakt dat ik niet scherp ben en dit spelletje eist nu eenmaal dat je de hele tijd geconcentreerd blijft...
Omdat het water nog redelijk hoog was, moest ik mijn pad banen tussen de zandstenen door die aan de hoogwaterlijn te vinden zijn.(1)
Daar trof ik deze aalscholver die zijn laatste landing gemaakt had (2)...
Daar bij de hoogwaterlijn is verder niet zoveel te verwachten en met mijn boodschappenlijst in gedachten vernelde ik mijn pas; diep geconcentreerd om geen tuimeling te maken van zandsteen naar zandsteen tot plotseling de 2e volgende steen naar me toe bewoog en een luid sissend geluid maakte.
Wordt vervolgd->


[Bewerkt door Elbert op 21-04-2018 om 20:33 NL]

____________________________
Elbert

 
Vuursteentje79   04-04-2018 om 17:40

Vuursteentje79
Gewoon Lid
Lid sinds: 18-07-2016
Berichten: 77

Is dit letterlijk een cliffhanger....? ?

[Bewerkt door Vuursteentje79 op 04-04-2018 om 17:42 NL]

 
Ibe   04-04-2018 om 18:00

Ibe
Senior Lid
Lid sinds: 22-03-2017
Berichten: 196

quote:
Vuursteentje79 schreef:
Is dit letterlijk een cliffhanger....? ?

[Bewerkt door Vuursteentje79 op 04-04-2018 om 17:42 NL]


Ik ben bang van wel maar hij heeft hierna nog geschreven dus het zal wel goed komen. ( ;

@ Elbert leuk verslag je maakt het erg spannend!

____________________________
verzamelaar van soorten biodiversiteit fossiel en recent!

 
sjaak   04-04-2018 om 19:12

sjaak
Senior Lid
Lid sinds: 28-03-2006
Berichten: 5172

Irritant dat je je hamer was vergeten. Merkte je het niet aan het gewicht in je rugzak?

____________________________
Groet,

Niels

 
Elbert   04-04-2018 om 19:20

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337























-> vervolg:

Ik schrok me compleet de bibbers en kon nog net de volgende pas een andere richting geven en haaks rechtsaf slaan, anders was ik bovenop deze kleine knuffel gestapt (1+2 )en had `tie me waarschijnlijk flink in mijn been gebeten...
Een jonge grijze zeehond, paar weken oud en halfweg het proces van het afschudden van zijn kinderpels; de reden dat zijn moeder hem hier geparkeerd heeft en zij zal mij ongetwijfeld in de gaten gehouden hebben vanuit het water.
Dus vlot foto`s geschoten en mijn wandeling voortgezet met een iets lager tempo dan voorheen; er kon er nog wel een liggen.
Van waar ik nu liep, kon ik Runswick mooi in de zon zien liggen en heb nogmaals een fotopauze ingelast; plaatje toch?(3 )
Aangekomen bij de geologisch grens tussen Pliensbachien en Toarciaan goed uitgekeken naar eventuele tekenen van zeepennen; het is op dit nivo dat ik die eerder aangetroffen heb en ook hier waren de tempestites duidelijk te zien; langwerpige blobs van sediment, allemaal in dezelfde richting georienteerd, het richting waarin de stroming ging die het sediment transporteerde.
Ik heb me bedacht dat zelfs als ik het/de mysteriefossiel(en) niet meer terug kan vinden, het me toch een geweldige hoop kennis omtrent sedimentatie heeft bijgebracht; iets waar ik eerder lang niet zo bij stilstond als ik nu wel doe...
Echter geen zeepennen aangetroffen, wel was de laag met Pleuroceras hawskerense eenvoudig te traceren; echter alleen de holletjes waar de ammonietknollen uit verwijderd waren( 4+5 ) en hoe ik ook zocht, ik kon er geen ontdekken die ze over het hoofd gezien hebben.
Toch blij dit nu ook es gezien te hebben; ik heb er bijna een jaar lang via Google earth naar zitten staren en nu zie ik het van dichtbij.
Inmiddels was ik al op de terugweg richting Kettleness en kwam deze mooie belemniet tegen en pauzeerde even, terwijl ik mijn tas gestald had op een klomp verbrande=verwerkte alum shale(7 ), waar een paar honderd jaar geleden hier de economie volledig op draaide.
Hier zie je in de kliff een fel rood-roze streep; rest van de alum fabriek die al jaaaren geleden door de zee is weggespoeld.(8 )
Omdat het water inmiddels een flink was gedaald(9), kon ik mijn weg vervolgen over het abrasievlak, iets dat veel meer opschiet dan het zandsteenhoppen dat ik eerder deed.
Aangekomen op het zeepen nivo, goed gekeken, maar niets gevonden, het is ook een groot oppervlak en veel moeilijker te vinden dan dat ik dacht. Ik zal hier terug moeten komen en er dan meer tijd aan besteden, nu maakt het tij dat ik verder moet, het zal echt niet wachten...
In de klif een grot, een uitgesleten breuk in het gesteente en de kleine jongen in mij maakt dat ik zo iets niet kan voorbij lopen zonder er even in te gaan en te bekijken.(10)
Net voorbij de ingang was daar een fel geel oog dat me van achteruit de grot doordringend aanstaarde.
Wordt vervolgd->

[Bewerkt door Elbert op 21-04-2018 om 20:37 NL]

____________________________
Elbert

 
Elbert   04-04-2018 om 19:43

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337



















Hallo, nee, ik heb het niet gemerkt omdat ik vuistje en beitels bij me had en dat ben ik niet gewend...

-> vervolg
Nu ben ik niet bang uitgevallen en ben es voorzichtig de grot dieper in gegaan om te gaan zien wat dat oog zou kunnen zijn; op een richeltje in de grot: een splinternieuwe tennisbal! Die mag ook mee...
Ook raapte ik nog een paar goed ogende D.tenuicostatumknollen op, met de buitenste winding duidelijk zichtbaar aan de rand van de knol.
Wat verder, onderweg naar Kettleness oost, een flinke bui, maar even later scheen de zon alweer en zag ik, in de verte, de twee fossilhunters, die ik eerder al had gezien, mijn richting uit komen.
Toen we elkander troffen, even elkanders vondsten doorgenomen en vroegen zij me waar ik dan naar boven zou gaan; zij waren op weg naar het touw waar ze omlaag gekomen waren.
Hen verteld over het pad naar de tunnel, ook geen eenvoudige optie, maar makkelijker dan de weg die zij in gedachten hadden.
Daarop besloten ze verder met mij mee te lopen; zij wilden die tunnel ook wel eens met eigen ogen zien.
Vanuit het boven Pliensbachien het Toarciaan ingewandeld, de Grey shales, waar ik op het nivo van de tenuicostatum een goed gepositioneerde nodule vlotjes uit de schalie wipte, open klopte en een mooi gaaf exemplaar(1) zag het daglicht voor het eerst sinds dik 190 miljoen jaar.
Mijn metgezellen(2), die nog niet zo lang fossielen zoeken, waren zichtbaar onder de indruk van wat ze net gezien hadden en begonnen op slag driftig uit te kijken naar meer van dit soort knollen.
Maar er was verder niet zo veel te vinden, ik heb ze er toen van verzekerd dat ze nog genoeg zouden vinden daar waar we naar toe liepen; de Toarciaan slip waar ik nu al jaren goede resultaten behaal en waar net een paar grote tijen met een ruwe zee overheen gegaan waren, dus ik had er alle vertrouwen in dat we genoeg zouden vinden.
Dat vertrouwen werd niet beschaamd; mooi en veel Toarciaan materiaal (3+4) met o.a. een nautilus, helaas verdrukt(5) en een recente golfbal en nog een half uurtje later had ik alweer stralende bonje met Max.
Ook begon het water alweer flink te stijgen en hebben we het gevonden materiaal op dezelfde mooie vlakke zandsteen tafel van vorig jaar uitgezocht en geklopt waar nodig, maar er was niet zo veel te kloppen en met een kwaaie Max op mijn hielen zijn we naar boven geklommen, richting tunnel.
De wandeling naar het touw was goed te doen, de klim was zeer pittig en onderweg probeerde een kwaaie Max me wel vier keer achterover te gooien en heb ik grove taal moeten gebruiken om hem van me af te houden.
Eerlijk gezegd heb ik hem niet eerder zo kwaad mee gemaakt; maar ik ben toch niet alleen?
"je bent geschift" aldus Max...
Tijdens de zware klim naar de tunnel was Wayne(6) zijn geologen hamer verloren en omdat hij er niet best aan toe was; hij is gehandicapt, ben ik, nu zonder de zware rugzak, weer afgedaald en heb getracht die hamer te vinden, maar vergeefs...
Eenmaal terug weer boven, na even uit hijgen, pakte ik mijn hoofdlampje voor in de tunnel, maar daar wachtte een nare verrassing: de tunnel is afgesloten met een stalen deur met een dik hangslot er op!
Toch hebben we ons daar niet door laten tegenhouden en zijn we over de deur heen geklommen en, eenmaal door de tunnel, datzelfde aan de andere kant ook weer gedaan wat bij elkaar toch wel hard werken was, maar teruggaan was nu eenmaal geen optie.
Na een half uurtje waren we weer terug bij de auto en inmiddels hadden we samen zoveel avontuur beleefd en konden we het zo goed vinden, dat ik de heren uitgenodigd heb voor een biertje in the Applehouse, konden we meteen gegevens uitwisselen.
Nog even de zak ammonieten opgehaald; weer de klif af en op; mijn conditie is beter dan ik dacht!
En na dat biertje en een flinke portie fossilgossip gingen beiden huns weegs en ben ik gaan badderen en eten maken.
Na het eten zou ik "even" een tukkie doen en het blog bijwerken, maar werd pas 12 uur later weer wakker...niet zo hatelijk lachen, Max...
Inside the Applehouse en de vondsten(7+8+9).
Tot de volgende aflevering; Saltwick Bay.

groeten, Bert

[Bewerkt door Elbert op 21-04-2018 om 20:45 NL]

____________________________
Elbert

 
Everhardus   04-04-2018 om 20:30

Everhardus
Senior Lid
Lid sinds: 28-09-2007
Berichten: 1245

Mooie verhalen weer Bert ! Oeps, die stalen deur…..

 
Elbert   04-04-2018 om 23:02

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337























5e dag, woensdag 4 april:
Hallo, is `tie weer...

Na enige overweging besloten om vandaag naar Saltwick te gaan; vorig jaar, op de voorlaatste zoekdag een daverend succes en gezien de weersverwachting, buien en zuiden wind, zou ik nu, in Saltwick Bay, merendeels in de luwte kunnen zoeken.
De rit naar Saltwick ging vlotjes en het water was net ver genoeg af gegaan om de meest interessante plekken te kunnen bereiken.
Net beneden op het strand en alras in gesprek met een meneer die zijn hond en zijn gezin aan het uitlaten was, de man zei:" mijn hond heeft net zo veel fossielen gevonden als ik", dus ik: "dan heb je um goed afgericht". Hij: "Valt wel mee; ik heb nog nooit een fossiel gevonden..."
Heerlijk! die gortdroge Yorkshire humor...
Even later kwam de echtgenote van de man erbij en toonde een mooie ammonietknol die er om vroeg om opengeklopt te worden. Dus vroeg zij of ik het wilde proberen en al bij het 2e tikje met een welgeplaatst beiteltje spleet de knol perfect en kwam een mooie goudglanzende ammoniet tevoorschijn!
Da`s altijd leuk en lukt zeker niet elke keer zo mooi; de vrouw was, begrijpelijk, verguld met haar nieuwe aanwinst en dus hield ik mijn hand op: " da`s dan 5 pond alstublieft..."
Da `s hollandse humor; die ze overigens zeer wel wisten te waarderen, leuk.
Nog nagenietend van dit intermezzo zette ik koers naar de klif en was wederom onder de indruk van de imposante kliffen met hun dodelijk uitziende overhang van blokken zandsteen(1).
Op zich goed om aan de gevaren herinnerd te worden, maar het gaat toch wel ten koste van de mate waarin ik plezier heb en maakt dat ik schichtig reageer op het kleinste gerucht van vallend gesteente en alle geluiden die daar op lijken. En da`s misschien maar goed ook...
Al snel begon ik de eerste knollen te rapen en nam me voor alleen de allerbeste mee te nemen om te voorkomen dat max weer drama zou maken...
Vond, half onder een steen de grootste Hildoceras die ik ooit gezien heb(2+3) helaas was `ie platgedrukt en dus niet te bergen, maar zeker 40 cm doorsnee!
Ook is er tussen de gevallen zandsteen veel fossiel hout(3) en andere plantfossielen(4) te vinden.
Inmiddels had ik uit sporen in het schaliegruis afgeleid dat er waarschijnlijk toch nog een andere fossilhunter me vandaag voorgeweest was en even later trof ik recent gebroken nodulen die dat bevestigden.
Net daarna vond ik een Hildoceras, die hij? dus gemist had en er lagen genoeg dacs, enkele Peronoceras, nog een kleine Hildi en mooie D. athleticum clusters en D. gracile, dus zag het er wel naar uit dat ik max weer op bezoek zou krijgen.
Toen ik even later dit belemnietenkerkhof(6) aantrof, stond `tie al weer naast me...
Het blok op een plaats gelegd waar ik het makkelijk zou kunnen terugvinden en ben verder gaan zoeken tot ik de onbekende collega in het zicht kreeg; toen ben ik ook omgedraaid, heb nog wat foto`s geschoten vanaf de laagwaterlijn; de koepels in het abrasievlak zijn de Millstones in de Jetrock proper.(7)
En wat is dit toch een fotogenieke plek! (8+9+10)
Ben daarna terug gelopen naar het belemnietenblok en heb getracht het lichter te maken, waarbij het in drie stukken brak, nog wel te lijmen, maar toch...
Even later kennis gemaakt met Matt(11); ook iemand waar ik via Mike al veel gehoord heb; een fervente verzamelaar die nog onlangs een schitterende Ichtyosaurusschedel heeft gevonden.
Na deze kennismaking zijn we gelijk op terug gelopen naar de auto; de lucht in de verte was zeer donker geworden en we wisten gelukkig net voor er een noodweer losbrak de auto te bereiken.
Nu ik dit schrijf, gaat het nog steeds tekeer buiten; da`s al bijna 6 uur lang en als de voorspelling klopt, gaat het vannacht ook nog flink sneeuwen.
Gelukkig is de weersvoorspelling voor morgen overdag een stuk beter en denk ik dat ik naar Hawsker bottoms ga.
Jullie horen er nog van,

groeten, Bert


[Bewerkt door Elbert op 04-04-2018 om 23:12 NL]

____________________________
Elbert

 
Elbert   05-04-2018 om 21:08

Elbert
Senior Lid
Lid sinds: 02-08-2009
Berichten: 1337















6e dag, donderdag 5 april;

mogge!

Ik werd vanmorgen 10 minuten voor de wekker(07.50u.) en acht minuten voor hoog water (07.48u.) uitgerust wakker en herinner me dat ik weer, net als gisteren, in het engels heb gedroomd(!).
De storm is voorbij en het is nu nagenoeg windstil en de zon schijnt uitbundig!
Omdat de voorbije heftige storm met name uit het noorden en noordwesten heeft geblazen, heb ik mijn plan bijgesteld en ga naar Boullby, daar moet de zee nu wel e.e.a. hebben uitgespoeld.
Afgelopen nacht kon ik, nog boven het huilen van de wind uit, de zee horen brullen en de kracht van de golven is hier, met name bij noordenwind, onvoorstelbaar groot. Dat kennen we in Holland bijna niet, alleen bij zware orkanen, zoals in die van februari 1953.
Laag water is nu al wat later in de dag , dus kan ik niet het hoge tij daar blijven en daarna terug gaan, want dan zou ik urenlang in het donker moeten wacht tot het water weer afgaat. En dat is geen prettig idee.
Dus heb ik maximaal 4,5 a 5 uur zoektijd voor ik terug moet om te voorkomen dat ik afgeneden raak door het opkomende water. Gelukkig liggen de ergste afsnij punten dichtbij White stones en ben ik die eenmaal gepasseerd, dan weet ik zeker dat ik ongehinderd terug kan naar Hummersea. Moet ik wel doorlopen en niet gaan trutten...
Vijf uur lijkt veel, maar als ik eenmaal doende ben, vliegt de tijd om en om bloopers te voorkomen neem ik mijn wekkertje mee om me te waarschuwen als de tijd om is.
Als ik zorg dat ik om 10 uur het strand bij Hummersea op ga, ben ik rond elven bij White stones en kan dan blijven tot uiterlijk 3 uur `s middags.
Dus moet ik straks om half tien vertrekken...
Aangekomen bij Hummersea oogde het weer mediterraan(1 ), maar het was maar net boven het vriespunt!
Pad naar het strand(2) de trap is nu officieel off limits, maar beter begaanbaar dan voorheen...( 3) en aangekomen op het strand was het water nog veel te hoog(4 ), dus ben ik maar eerst noordelijk van de trap gaan kijken...
Vond daar o.a. dit: Carneool?(5) wie het weet mag het zeggen.
Een voorbeeld van de kracht van het water; een verwoeste lichtboei(6) en net toen ik mijn kamera wilde opbergen, zag ik dit naast mijn schoen(7)
wordt vervolgd ->


____________________________
Elbert

 
redmilksnake   06-04-2018 om 09:16

redmilksnake
Senior Lid
Lid sinds: 23-08-2011
Berichten: 184

Hallo Bert,

Wederom een fantastisch verslag, leuk geschreven en erg leuk om te volgen!

Groet,
Jonathan

 


Pagina: 1 2 3



0